زندگی یک اتاق با دو پنجره نیست .

  زندگی هزاران پنجره دارد .

  هر کدام از پنجره های زندگی یک نامی دارد .

  یادم هست روزی از پنجره نا امیدی به زندگی نگاه کردم ٬ احساس کردم می خواهم خود کشی کنم .

  یادم هست روزی از پنجرهء امید به زندگی نگاه کردم ٬ احساس کردم می خواهم دنیا را تغییر دهم .

  یادم هست روزی از پنجرهء مهربانی به زندگی نگاه کردم احساس کردم  همه را دوست دارم . 

  یادم هست روزی از پنجره دوستی به زندگی نگاه کردم دیدم انسان ها چقدر خوب و دوست داشتنی هستند .

  ولی عمر کوتاه است من فرصت نگاه کردن از تمام پنجره های زندگی را ندارم . تصمیم گرفتم فقط از یک پنجره به زندگی نگاه کنم و آن هم پنجرهء عشق است . همین پنجره برای من کافیست ٬ چون این پنجره رو به خدا باز می شود . هر روز می خواهم خدا را ببینم ٬ با او حرف بزنم و وقتی به نماز می ایستم می بینم آن طرف پنجره خدا من را می نگرد . 

                                                                                         از کتاب  اعتماد به نفس
                                                                                         نوشتهء غلام حسین عدالتی